Transpiration (General) and Stomata Questions in Gujarati

$ \Rightarrow $ જેમ જેમ વાયુરંધ્રો દ્વારા પાણીનું બાષ્પીભવન થાય છે, તેમ કોષો પર રહેલું પાણીનું પાતળું પડ સળંગ હોવાથી, તે જલવાહકમાંથી પર્ણમાં પાણીને અણુ-દર-અણુ ખેંચવાનું પરિણામ લાવે છે。
$ \Rightarrow $ વાતાવરણમાં પાણીની વરાળનું પ્રમાણ વાયુરંધ્રની નીચેની ગુહા (substomatal cavity) અને આંતરકોષીય અવકાશની તુલનામાં ઓછું હોવાથી, પાણી આસપાસની હવામાં પ્રસરણ પામે છે. આ એક 'બાષ્પોત્સર્જન ખેંચાણ' (transpiration pull) ઉત્પન્ન કરે છે。
$ \Rightarrow $ બાષ્પોત્સર્જન દ્વારા ઉત્પન્ન થતું બળ જલવાહક જેવી નળીમાં પાણીના સ્તંભને $130 \ m$ થી વધુ ઊંચાઈ સુધી લઈ જવા માટે પૂરતું દબાણ પેદા કરી શકે છે。

(N/A) રક્ષક કોષોની આસપાસ આવેલા અધિ સ્તરના કોષોને સહાયક કોષો (subsidiary cells) કહેવામાં આવે છે.
રક્ષક કોષો અને અધિ સ્તરના કોષો વચ્ચેનો તફાવત નીચે મુજબ છે:

રક્ષક કોષો	અધિ સ્તરના કોષો
$(1)$ તેઓ વાલ આકારના અથવા મૂત્રપિંડ આકારના (દ્વિદળીમાં) અથવા ડમ્બેલ આકારના (એકદળીમાં) હોય છે.	$(1)$ તેઓ સામાન્ય રીતે બેરલ આકારના અથવા અનિયમિત હોય છે.
$(2)$ તેઓ હરિતકણ ધરાવે છે.	$(2)$ તેઓ સામાન્ય રીતે હરિતકણ ધરાવતા નથી.
$(3)$ તેઓ વાયુરંધ્રોના ખુલવા અને બંધ થવાનું નિયમન કરવા માટે વિશિષ્ટ છે.	$(3)$ તેઓ વનસ્પતિની સપાટીને રક્ષણ અને માળખાકીય આધાર આપે છે.
$(4)$ તેમની અંદરની કોષદીવાલ જાડી અને સ્થિતિસ્થાપક હોય છે.	$(4)$ તેમની કોષદીવાલ સમાન રીતે પાતળી હોય છે.

(D) બાષ્પોત્સર્જન પર કેટલાક બાહ્ય અને વનસ્પતિજન્ય પરિબળો અસર કરે છે:
બાહ્ય પરિબળો:
$(1)$ તાપમાન: તાપમાન વધવાથી બાષ્પોત્સર્જનનો દર વધે છે.
$(2)$ પ્રકાશ: પ્રકાશમાં વાયુરંધ્રો ખૂલે છે,જેથી બાષ્પોત્સર્જન વધે છે.
$(3)$ ભેજ (આર્દ્રતા): હવામાં ભેજનું પ્રમાણ વધુ હોય તો બાષ્પોત્સર્જનનો દર ઘટે છે.
$(4)$ હવાની ગતિ: પવનની ગતિ વધવાથી બાષ્પોત્સર્જનનો દર વધે છે.
વનસ્પતિજન્ય પરિબળો:
- વાયુરંધ્રોની સંખ્યા અને તેમનું વિતરણ.
- ખુલ્લા વાયુરંધ્રોની ટકાવારી.
- વનસ્પતિમાં પાણીની ઉપલબ્ધતા.
- પર્ણસમૂહની રચના.

(N/A) બાષ્પોત્સર્જનને ઘણીવાર 'જરૂરી અનિષ્ટ' (necessary evil) તરીકે વર્ણવવામાં આવે છે કારણ કે તે વનસ્પતિના અસ્તિત્વ માટે જરૂરી દેહધાર્મિક પ્રક્રિયાઓનું અનિવાર્ય પરિણામ છે.
$1$. તે બાષ્પોત્સર્જન ખેંચાણ (transpiration pull) ઉત્પન્ન કરે છે,જે મૂળમાંથી પર્ણો સુધી પાણી અને ખનિજોના શોષણ અને વહન માટે આવશ્યક છે.
$2$. તે પ્રકાશસંશ્લેષણ માટે જરૂરી પાણી પૂરું પાડે છે.
$3$. તે બાષ્પીભવન દ્વારા ઠંડક આપીને પર્ણની સપાટીને ક્યારેક $10$ થી $15$ $^{\circ}C$ જેટલી ઠંડી રાખે છે.
$4$. તે કોષોને આશૂન (turgid) રાખીને વનસ્પતિનો આકાર અને બંધારણ જાળવી રાખે છે.
તેથી,જોકે વનસ્પતિ બાષ્પોત્સર્જન દ્વારા નોંધપાત્ર પ્રમાણમાં પાણી ગુમાવે છે,તેમ છતાં તે એક અનિવાર્ય પ્રક્રિયા છે જે જીવન માટે મહત્વપૂર્ણ કાર્યોને ટેકો આપે છે.

(N/A)

એકદળીના વાયુરંધ્રો	દ્વિદળીના વાયુરંધ્રો
$(1)$ રક્ષક કોષો ડમ્બેલ આકારના હોય છે.	$(1)$ રક્ષક કોષો વાલ કે મૂત્રપિંડ આકારના હોય છે.
$(2)$ સહાયક કોષો હાજર હોય છે અને સામાન્ય રીતે ત્રિકોણાકાર હોય છે.	$(2)$ સહાયક કોષો હાજર અથવા ગેરહાજર હોઈ શકે છે; જો હાજર હોય તો તે સામાન્ય રીતે ત્રિકોણાકાર હોતા નથી.
$(3)$ અધિ સ્તરના કોષો સામાન્ય રીતે લંબચોરસ અને લાંબા હોય છે.	$(3)$ અધિ સ્તરના કોષો અનિયમિત આકારના હોય છે.
$(4)$ વાયુરંધ્રો સમાંતર ઊભી હરોળમાં ગોઠવાયેલા હોય છે.	$(4)$ વાયુરંધ્રો અનિયમિત રીતે વિખરાયેલા હોય છે.
$(5)$ વાયુરંધ્રો બંને સપાટી પર લગભગ સમાન સંખ્યામાં હોય છે (સમદ્વિપાર્શ્વ).	$(5)$ વાયુરંધ્રો ઉપરની અધિસ્તર કરતા નીચેની અધિસ્તર પર વધુ સંખ્યામાં હોય છે (પૃષ્ઠવક્ષીય).

(N/A) $(1)$ બાષ્પોત્સર્જન વનસ્પતિ માટે અનેક આવશ્યક કાર્યો કરે છે:
$\Rightarrow$ તે બાષ્પોત્સર્જન ખેંચાણ (transpiration pull) ઉત્પન્ન કરીને રસારોહણ (ascent of sap) માં મહત્વની ભૂમિકા ભજવે છે.
$\Rightarrow$ તે કોષોની આશૂનતા (turgidity) જાળવી રાખે છે,જે વનસ્પતિના બંધારણીય આધાર માટે જરૂરી છે.
$\Rightarrow$ તે પર્ણોમાં પ્રકાશસંશ્લેષણ માટે જરૂરી પાણી પૂરું પાડે છે.
$\Rightarrow$ તે ઠંડક આપે છે,જેનાથી પર્ણનું તાપમાન જળવાઈ રહે છે.
$\Rightarrow$ તે જમીનમાંથી ખનિજ ક્ષારોના શોષણ અને વનસ્પતિના વિવિધ ભાગોમાં તેમના વહનને સરળ બનાવે છે.
આમ,નોંધપાત્ર પાણીના વ્યય છતાં આ મહત્વપૂર્ણ પ્રક્રિયાઓ માટે તે જરૂરી હોવાથી,તેને 'અનિવાર્ય અનિષ્ટ' કહેવામાં આવે છે.
$(2)$ પાણી વનસ્પતિના જીવન માટે પાયારૂપ છે કારણ કે:
$\Rightarrow$ તે તમામ દેહધાર્મિક પ્રક્રિયાઓ માટે પ્રાથમિક માધ્યમ છે.
$\Rightarrow$ તે જીવરસ (protoplasm) નો મુખ્ય ઘટક છે.
$\Rightarrow$ તે વનસ્પતિની વૃદ્ધિ અને ઉત્પાદકતા પર સીધી અસર કરે છે.
$\Rightarrow$ તે વિવિધ અંતઃસ્ત્રાવો,ઉત્સેચકો,ખનિજ ક્ષારો અને પોષક તત્વો માટે દ્રાવક તરીકે કાર્ય કરે છે,જે તેમના વનસ્પતિના સમગ્ર શરીરમાં વહનને સરળ બનાવે છે.

(N/A) $(1)$ બિંદુસ્વેદન: જ્યારે બાષ્પીભવન ઓછું હોય અને વધારાનું પાણી ઘાસના પર્ણોની ટોચ પાસે આવેલી શિરાઓના વિશિષ્ટ છિદ્રોની આસપાસ ટીપાં સ્વરૂપે એકઠું થાય,ત્યારે પાણીના આવા પ્રવાહી સ્વરૂપના વ્યયને બિંદુસ્વેદન કહે છે.
$(2)$ બાષ્પોત્સર્જન: વનસ્પતિના હવાઈ અંગો દ્વારા પાણીનો બાષ્પ સ્વરૂપે થતો વ્યય એટલે બાષ્પોત્સર્જન.

(A) $(1)$ સ્થાન: પર્ણની સપાટી પર જોવા મળે છે.
કાર્ય: વાયુઓનું વિનિમય ($CO_2$ અને $O_2$) અને બાષ્પોત્સર્જનની પ્રક્રિયામાં મદદ કરે છે.
$(2)$ સ્થાન: કણાભસૂત્રોના અંદરના ભાગમાં,જેને કણાભસૂત્રીય આધારક (Mitochondrial matrix) કહેવામાં આવે છે.
કાર્ય: આ તે સ્થાન છે જ્યાં ક્રેબ્સ ચક્ર (Krebs' cycle) માટેના ઉત્સેચકો આવેલા હોય છે,તેથી અહીં ક્રેબ્સ ચક્રની પ્રક્રિયા થાય છે.

(N/A) ના,એક જ વિસ્તારમાં ઉગતી વનસ્પતિની વિવિધ જાતિઓ ચોક્કસ સમયે બાષ્પોત્સર્જનનો સમાન દર દર્શાવતી નથી.
સમર્થન:
$1$. બાષ્પોત્સર્જન બાહ્ય (પર્યાવરણીય) અને આંતરિક (વનસ્પતિ-વિશિષ્ટ) બંને પરિબળો દ્વારા પ્રભાવિત થાય છે.
$2$. આંતરિક પરિબળોમાં વાયુરંધ્રોની સંખ્યા અને વિતરણ,ખુલ્લા વાયુરંધ્રોની ટકાવારી,વનસ્પતિની પાણીની સ્થિતિ અને કેનોપીની રચનાનો સમાવેશ થાય છે.
$3$. વિવિધ જાતિઓમાં અલગ-અલગ બાહ્યકારવિદ્યાકીય અને આંતરિક અનુકૂલનો હોય છે,જેમ કે ક્યુટિકલની જાડાઈ,ટ્રાયકોમ્સની હાજરી અથવા વાયુરંધ્રોના ખાડાઓની ઊંડાઈ (દા.ત.,મરુનિવાસી વનસ્પતિ વિરુદ્ધ મધ્યનિવાસી વનસ્પતિ).
$4$. ભલે પ્રકાશની તીવ્રતા,તાપમાન,ભેજ અને પવનની ગતિ જેવા બાહ્ય પરિબળો બંને વનસ્પતિઓ માટે સમાન હોય,તેમ છતાં તેમની દેહધાર્મિક પ્રતિક્રિયાઓ અને બંધારણીય લક્ષણોને કારણે પાણી ગુમાવવાનો દર અલગ-અલગ હોય છે.

(N/A) આકૃતિમાં,$(i)$ ડમ્બેલ આકારના રક્ષક કોષો દર્શાવે છે,જ્યારે $(ii)$ વાલના દાણા જેવા (અથવા મૂત્રપિંડ આકારના) રક્ષક કોષો દર્શાવે છે.
$(b)$ ડમ્બેલ આકારના રક્ષક કોષો $(i)$ એકદળી વનસ્પતિઓ (જેમ કે ઘાસ) માં જોવા મળે છે. વાલના આકારના રક્ષક કોષો $(ii)$ દ્વિદળી વનસ્પતિઓમાં જોવા મળે છે.

(A) $(i)$ માં,રક્ષક કોષો આશૂન (turgid) હોય છે. તેમની બહારની દીવાલ બહારની તરફ ખેંચાયેલી હોય છે,જે વધુ પાણીનું પ્રમાણ સૂચવે છે.
$(ii)$ માં,કોષ શિથિલ (flaccid) છે કારણ કે તેણે પાણી ગુમાવ્યું છે,જેના કારણે વાયુરંધ્ર (stomata) છિદ્ર બંધ થઈ જાય છે.

(C) વાયુરંધ્રોના ખુલવા અને બંધ થવામાં પોટેશિયમ $(K^+)$ તત્વ મહત્વની ભૂમિકા ભજવે છે.
$1$. વાયુરંધ્રો ખુલતી વખતે,$K^+$ આયનો આસપાસના સહાયક કોષોમાંથી રક્ષક કોષોમાં સક્રિય વહન દ્વારા દાખલ થાય છે.
$2$. $K^+$ આયનોનો આ સંગ્રહ રક્ષક કોષોની અંદર પાણીનું જલક્ષમતા (water potential) ઘટાડે છે.
$3$. ઓછી જલક્ષમતાને કારણે,પાણી આસપાસના કોષોમાંથી આસૃતિ (osmosis) દ્વારા રક્ષક કોષોમાં પ્રવેશે છે.
$4$. જેમ પાણી અંદર પ્રવેશે છે,તેમ રક્ષક કોષો આશૂન (turgid) બને છે અને ફૂલે છે,જેના કારણે વાયુરંધ્રો ખુલે છે.
$5$. તેનાથી વિપરીત,$K^+$ આયનો બહાર નીકળવાથી રક્ષક કોષોમાંથી પાણી બહાર નીકળી જાય છે,જેનાથી તે શિથિલ (flaccid) બને છે અને વાયુરંધ્રો બંધ થઈ જાય છે.

(A) $\Rightarrow$ $\text{બાષ્પોત્સર્જન ખેંચાણ}$ (બાષ્પોત્સર્જન દ્વારા ઉદ્ભવતું ખેંચાણ) એ વનસ્પતિઓમાં પાણીના ઉપર તરફના વહન માટે જવાબદાર મુખ્ય દેહધાર્મિક ઘટના છે, જે જલવાહક પેશી દ્વારા $130 \,m$ સુધીની ઊંચાઈએ પાણી પહોંચાડવામાં મદદ કરે છે.
$\Rightarrow$ જ્યારે પાણીના અણુઓ પર્ણના વાયુરંધ્રો દ્વારા બાષ્પ સ્વરૂપે બહાર નીકળે છે, ત્યારે જલવાહક નલિકાઓમાં ઋણ દબાણ અથવા તણાવ ઉત્પન્ન થાય છે.
$\Rightarrow$ પાણીના અણુઓના સંસક્તિ (cohesion) અને આસક્તિ (adhesion) ગુણધર્મોને કારણે, આ તણાવ પાણીના સળંગ સ્તંભને મૂળથી પર્ણ સુધી ઉપર તરફ ખેંચે છે.
$\Rightarrow$ આ પ્રક્રિયા ગુરુત્વાકર્ષણ બળને અસરકારક રીતે દૂર કરે છે, જેનાથી પાણી ટૂંકા સમયમાં ઊંચા વૃક્ષોની ટોચ સુધી પહોંચી શકે છે.

(B) ઘાસના પર્ણોના અગ્ર ભાગ કે કેટલીક શાકીય વનસ્પતિઓના પર્ણ કિનારીઓ પરથી પ્રવાહી સ્વરૂપે પાણીનો નિકાલ થવાની પ્રક્રિયાને $\text{બિંદુસ્વેદન}$ $(Guttation)$ કહે છે.
આ ઘટના સામાન્ય રીતે રાત્રે અથવા વહેલી સવારે જોવા મળે છે જ્યારે બાષ્પોત્સર્જનનો દર ખૂબ ઓછો હોય અને મૂળદાબ $(Root pressure)$ ઊંચું હોય.
$\text{બાષ્પોત્સર્જન}$ એ પાણીનો વરાળ સ્વરૂપે થતો વ્યય છે.
$\text{અંતઃચૂષણ}$ એ ઘન કણો (કલિલ કણો) દ્વારા પાણીનું શોષણ છે જેનાથી તેમનું કદ વધે છે.
$\text{રસસંકોચન}$ એ અધિસાંદ્ર દ્રાવણમાં પાણી ગુમાવવાને કારણે કોષદીવાલથી કોષરસનું સંકોચન થવાની પ્રક્રિયા છે.

(D) વાયુરંધ્ર ઉપકરણ એ એક જટિલ રચના છે જેમાં વાયુરંધ્ર છિદ્ર,તેના ખુલવા અને બંધ થવાનું નિયમન કરતા બે રક્ષક કોષો અને તેની આસપાસના વિશિષ્ટ અધિ સ્તરના કોષો જેને સહાયક કોષો કહેવાય છે,તેનો સમાવેશ થાય છે. આ તમામ ઘટકો સાથે મળીને વનસ્પતિમાં વાયુ વિનિમય અને બાષ્પોત્સર્જનની પ્રક્રિયામાં મદદ કરે છે.

(A) વાયુરંધ્રો $(A)$ એ પર્ણોની અધિસ્તરમાં જોવા મળતી વિશિષ્ટ રચનાઓ છે.
તેઓ બાષ્પોત્સર્જન (પાણીનો વ્યય) અને વાયુરૂપ $(B)$ વિનિમય (ઓક્સિજન અને કાર્બન ડાયોક્સાઇડ) ની પ્રક્રિયાનું નિયમન કરે છે.
દરેક વાયુરંધ્ર બે વાલ (bean) આકારના કોષોથી બનેલું હોય છે જેને રક્ષક $(C)$ કોષો કહેવામાં આવે છે,જે વાયુરંધ્રના છિદ્રને ખોલવા અને બંધ કરવાનું નિયંત્રણ કરે છે.
તેથી,સાચી જોડી $A-$ વાયુરંધ્રો,$B-$ વાયુરૂપ,$C-$ રક્ષક છે.

(A) બિંદુસ્વેદન એટલે પર્ણની કિનારીઓ અને ટોચ પરથી પાણીના ટીપાં (મંદ ક્ષારના દ્રાવણ સ્વરૂપે) બહાર નીકળવાની પ્રક્રિયા.
બિંદુસ્વેદનનું પાણી પર્ણના કોષોના સમૂહમાંથી જલરંધ્ર (hydathodes) નામના વિશિષ્ટ છિદ્રો દ્વારા બહાર આવે છે.
આ પ્રક્રિયા કેટલીક આવૃત બીજધારી વનસ્પતિઓ જેવી કે ગાર્ડન નાસ્ટરશિયમ $(Tropaeolum)$,$Colocasia$,ટામેટા વગેરેમાં જોવા મળે છે.
તે ત્યારે સૌથી વધુ નોંધપાત્ર હોય છે જ્યારે બાષ્પોત્સર્જન ઓછું હોય અને સાપેક્ષ ભેજ વધુ હોય,જેમ કે રાત્રિ દરમિયાન અથવા વહેલી સવારે જ્યારે મૂળદાબ વધુ હોય છે.

(D) બાષ્પોત્સર્જન એ વનસ્પતિના હવાઈ ભાગોમાંથી પાણીની વરાળ સ્વરૂપે પાણી ગુમાવવાની પ્રક્રિયા છે.
જોકે $Temperature$ (તાપમાન), $Light$ (પ્રકાશ) અને $Wind$ (પવન) જેવા અનેક પર્યાવરણીય પરિબળો બાષ્પોત્સર્જનના દરને અસર કરે છે, પરંતુ $Relative \text{ } humidity$ (સાપેક્ષ ભેજ) ને સૌથી મહત્વનું પરિબળ માનવામાં આવે છે.
$Relative \text{ } humidity$ એ પર્ણની અંદરના ભાગ (વાયુરંધ્ર નીચેની ગુહા) અને બહારના વાતાવરણ વચ્ચેના પાણીની વરાળના દબાણના તફાવતને નક્કી કરે છે.
જ્યારે $Relative \text{ } humidity$ ઓછી હોય છે, ત્યારે હવા સૂકી હોય છે, જે પ્રસરણ માટે તીવ્ર ઢાળ બનાવે છે અને પાણીના ઝડપી વ્યયને પ્રોત્સાહન આપે છે.
તેનાથી વિપરીત, ઉચ્ચ $Relative \text{ } humidity$ આ ઢાળને ઘટાડે છે, જેનાથી બાષ્પોત્સર્જનનો દર નોંધપાત્ર રીતે ધીમો પડી જાય છે.

(A) બિંદુસ્વેદન (Guttation) એ પર્ણની કિનારીઓમાંથી પ્રવાહી ટીપાં સ્વરૂપે પાણીના ઉત્સર્જનની પ્રક્રિયા છે. આ પ્રક્રિયા હાઈડાથોડ્સ તરીકે ઓળખાતા વિશિષ્ટ છિદ્રો દ્વારા થાય છે. આ છિદ્રો કાયમી ધોરણે ખુલ્લા રહે છે અને પાણીના નિકાલમાં સામેલ હોવાથી,તેમને જલવાયુરંધ્રો (Water stomata) તરીકે પણ ઓળખવામાં આવે છે.

(B) વનસ્પતિમાં પાણીનું શોષણ અને બાષ્પોત્સર્જનની પ્રક્રિયાઓ સતત ચાલતી રહે છે.
જોકે,વનસ્પતિ દ્વારા શોષાયેલા પાણીના આશરે $98-99 \%$ જેટલો ભાગ બાષ્પોત્સર્જનની પ્રક્રિયા દ્વારા ગુમાવાય છે.

(A) વાયુરંધ્રો ખુલવાની અને બંધ થવાની પ્રક્રિયા મુખ્યત્વે રક્ષક કોષોમાં $K^{+}$ આયનોની સાંદ્રતા,સ્ટાર્ચનું શર્કરામાં રૂપાંતર (અને તેનાથી ઉલટું),તેમજ પ્રકાશ અને $CO_{2}$ ની સાંદ્રતા જેવા પર્યાવરણીય પરિબળો દ્વારા નિયંત્રિત થાય છે.
$N_{2}$ (નાઈટ્રોજન) એ વાતાવરણમાં રહેલો નિષ્ક્રિય વાયુ છે. જોકે તે ચોક્કસ બેક્ટેરિયા દ્વારા જૈવિક નાઈટ્રોજન સ્થાપન માટે આવશ્યક છે,પરંતુ તે વાયુરંધ્રોના હલનચલનની દેહધાર્મિક ક્રિયામાં સીધી કોઈ ભૂમિકા ભજવતું નથી.
તેથી,વાયુરંધ્રો ખુલવાની પ્રક્રિયા $N_{2}$ દ્વારા અસર પામતી નથી.

(D) લેવિટ દ્વારા પ્રસ્તાવિત સક્રિય $K^{+}$ વહન સિદ્ધાંત મુજબ,વાયુરંધ્રોનું ખુલવું મુખ્યત્વે રક્ષક કોષોમાં $K^{+}$ આયનોના પ્રવેશ (influx) દ્વારા થાય છે.
આ $K^{+}$ આયનો નજીકના સહાયક અને અધિ સ્તરના કોષોમાંથી મેળવવામાં આવે છે.
તેનાથી વિપરીત,વાયુરંધ્રોનું બંધ થવું એ રક્ષક કોષોમાંથી $K^{+}$ અને $Cl^{-}$ આયનોના બહાર નીકળવા (efflux) દ્વારા થાય છે,જે રક્ષક કોષોમાં આશૂનદાબ ઘટાડે છે અને વાયુરંધ્રો બંધ થાય છે.

(D) બાષ્પોત્સર્જનને વનસ્પતિની સપાટીના આધારે પર્ણરંધ્રીય,ક્યુટિક્યુલર,વાતછિદ્રીય અને વલ્ક બાષ્પોત્સર્જનમાં વર્ગીકૃત કરવામાં આવે છે.
પર્ણરંધ્રીય બાષ્પોત્સર્જન વાયુરંધ્રો પર આધાર રાખે છે,જે સામાન્ય રીતે દિવસ દરમિયાન ખુલ્લા રહે છે.
તેની સામે,ક્યુટિક્યુલર બાષ્પોત્સર્જન (ક્યુટિકલ દ્વારા),વાતછિદ્રીય બાષ્પોત્સર્જન (વાતછિદ્રો દ્વારા) અને વલ્ક બાષ્પોત્સર્જન (છાલ દ્વારા) એ નિષ્ક્રિય પ્રક્રિયાઓ છે જે દિવસ અને રાત દરમિયાન સતત ચાલુ રહે છે.
તેથી,આપેલા તમામ વિકલ્પો એવા પ્રકારના બાષ્પોત્સર્જન છે જે સતત ચાલુ રહે છે.

(A) જીવંત વનસ્પતિઓના હવાઈ ભાગોમાંથી પાણીના વ્યયને બાષ્પોત્સર્જન કહેવામાં આવે છે.
બાષ્પોત્સર્જન પર્ણરંધ્રીય $(80-90\%)$,ક્યુટિક્યુલર $(3-9\%)$ અને વાતાધ્રીય $(0.1\%)$ હોઈ શકે છે.
નિમગ્ન જલીય વનસ્પતિઓમાં બાષ્પોત્સર્જન ગેરહાજર હોય છે કારણ કે આ વનસ્પતિઓના પર્ણોમાં વાયુરંધ્રો સંપૂર્ણપણે ગેરહાજર હોય છે.
આવી વનસ્પતિઓના ઉદાહરણોમાં $Anacharis$ અને $Potamogeton$ નો સમાવેશ થાય છે.

(A) કરમાવવાની પ્રક્રિયા ત્યારે થાય છે જ્યારે બાષ્પોત્સર્જનનો દર મૂળ દ્વારા પાણીના શોષણના દર કરતા વધારે હોય છે.
આ અસંતુલનને કારણે વનસ્પતિના પેશીઓમાંથી પાણીનો ચોખ્ખો વ્યય થાય છે,જેનાથી કોષોમાં આશૂનદાબ (turgor pressure) ઘટે છે.
જેમ આશૂનદાબ ઘટે છે,તેમ વનસ્પતિના કોષો તેમની સખતતા ગુમાવે છે,જેના પરિણામે પર્ણો અને પ્રકાંડ કરમાઈ જાય છે.
બાષ્પોત્સર્જન એ વનસ્પતિના હવાઈ ભાગોમાંથી પાણીનું બાષ્પ સ્વરૂપે થતું નુકસાન છે,જે વાયુરંધ્રો,ક્યુટિકલ અથવા વાયુરંધ્ર દ્વારા થઈ શકે છે.

(D) પ્રોટોન $(H^{+}-K^{+})$ વહનનો સિદ્ધાંત લેવિટ $(1974)$ દ્વારા આપવામાં આવ્યો હતો. આ સિદ્ધાંત મુજબ,દિવસ દરમિયાન રક્ષક કોષોમાં $K^{+}$ આયનોનો સંચય થાય છે. આ સંચયને કારણે રક્ષક કોષોની જલક્ષમતામાં ઘટાડો થાય છે. પરિણામે,અંતઃઆસૃતિ દ્વારા પાણી રક્ષક કોષોમાં પ્રવેશ કરે છે,જેનાથી તે આશૂન બને છે અને વાયુરંધ્રો ખુલે છે.

(A) $ABA$ (એબ્સિસિક એસિડ) સિદ્ધાંત એ વાયુરંધ્રો બંધ થવાની ક્રિયાવિધિ માટેનું સૌથી અદ્યતન સ્પષ્ટીકરણ માનવામાં આવે છે,જે $1982$ માં કોવાન અને અન્ય દ્વારા રજૂ કરવામાં આવ્યું હતું.
આ સિદ્ધાંત મુજબ,પાણીની અછત (દુષ્કાળ) અથવા બપોરના સમયે એબ્સિસિક એસિડનું નિર્માણ $H^+ \rightleftharpoons K^+$ પંપના ઉલટાવવાની પ્રક્રિયાને પ્રોત્સાહન આપે છે.
આના પરિણામે રક્ષક કોષોના કોષરસમાં $H^+$ આયનોની સાંદ્રતા વધે છે,જેના કારણે $K^+$ આયનો અને પાણી બહાર નીકળી જાય છે,અને વાયુરંધ્રો બંધ થઈ જાય છે.
વાયુરંધ્રોના ખુલવા અને બંધ થવા માટેનો સક્રિય $K^+$ વહન સિદ્ધાંત સૌપ્રથમ ઇમામુરા $(1943)$ અને ફુજીનો $(1967)$ દ્વારા રજૂ કરવામાં આવ્યો હતો,જ્યારે પ્રોટોન $(H^+-K^+)$ વહન સિદ્ધાંત લેવિટ $(1974)$ દ્વારા આપવામાં આવ્યો હતો.

(C) આ આકૃતિ બેલ જાર પ્રયોગ દ્વારા બાષ્પોત્સર્જનનું નિદર્શન દર્શાવે છે.
આ પ્રયોગમાં,એક કુંડામાં રહેલા છોડને સ્લેબ પર મૂકવામાં આવે છે અને તેની ઉપર એક સૂકી બેલ જાર ઊંધી રાખવામાં આવે છે.
જારની કિનારીઓને મીણ અથવા વેસેલિનથી સીલ કર્યા પછી,સમગ્ર સાધનને ખલેલ પહોંચાડ્યા વગર છોડી દેવામાં આવે છે.
થોડા સમય પછી,છોડ દ્વારા થતા બાષ્પોત્સર્જનને કારણે બેલ જારની અંદરની સપાટી ઝાકળવાળી (ભેજવાળી) થઈ જાય છે.

(C) જ્યારે ડાળીને મીઠાવાળા પાણીમાં રાખવામાં આવે છે,ત્યારે આસપાસનું દ્રાવણ વનસ્પતિ કોષોની સાપેક્ષમાં અધિસાંદ્ર (hypertonic) બને છે.
આ અધિસાંદ્ર વાતાવરણને કારણે બાષ્પોત્સર્જન દ્વારા ડાળીમાંથી પાણી ગુમાવવાનો દર ઘટી જાય છે,કારણ કે જલક્ષમતાનો તફાવત ઘટે છે.
વધુમાં,મીઠાની હાજરી એવું વાતાવરણ બનાવે છે જે બેક્ટેરિયાની વૃદ્ધિને અટકાવે છે,જે અન્યથા ડાળીને સડવા અથવા વહેલી કરમાઈ જવાનું કારણ બની શકે છે.
તેથી,મુખ્યત્વે બાષ્પોત્સર્જનના દરમાં ઘટાડો અને બેક્ટેરિયલ પ્રવૃત્તિમાં અવરોધને કારણે ડાળી લાંબા સમય સુધી તાજી રહે છે.

(A) વાયુરંધ્રોની સૌથી મહત્વપૂર્ણ દેહધાર્મિક લાક્ષણિકતા તેમનો પ્રકાશ પ્રત્યેનો પ્રતિભાવ છે.
સામાન્ય રીતે,વાયુરંધ્રો દિવસ દરમિયાન એટલે કે પ્રકાશની હાજરીમાં ખુલે છે અને રાત્રે અથવા અંધારામાં બંધ થાય છે. આવા વાયુરંધ્રોને 'ફોટોએક્ટિવ' (photoactive) વાયુરંધ્રો કહેવામાં આવે છે.
જોકે,$Crassulaceae$ કુળની $Kalanchoe$ જેવી માંસલ વનસ્પતિઓમાં,વાયુરંધ્રો રાત્રે ખુલે છે અને દિવસ દરમિયાન બંધ થાય છે.
આવા વાયુરંધ્રોને 'સ્કોટોએક્ટિવ' (scotoactive) વાયુરંધ્રો કહેવામાં આવે છે.
મોટાભાગની વનસ્પતિઓમાં વાયુરંધ્રો ખુલવા અને બંધ થવાની પ્રક્રિયાને અસર કરતું મુખ્ય પર્યાવરણીય પરિબળ પ્રકાશ હોવાથી,તે મુખ્ય નિયંત્રક છે.

(B) બાષ્પોત્સર્જન એ આશૂનદાબ (ટર્ગોર પ્રેશર) ની અભિવ્યક્તિ છે.
કુલ પાણીના વ્યયના $95 \%$ થી વધુ ભાગ પર્ણના વાયુરંધ્રો દ્વારા થાય છે.
વાયુરંધ્રોના ખુલવાની અને બંધ થવાની ક્રિયાવિધિ રક્ષક કોષોની આશૂનદાબ (ટર્ગોર પ્રેશર) દ્વારા નિયંત્રિત થાય છે.

(D) લેવિટ $(1974)$ દ્વારા પ્રસ્તાવિત પ્રોટોન ટ્રાન્સપોર્ટ સિદ્ધાંત મુજબ,વાયુરંધ્રોનું ખુલવું એ રક્ષક કોષોમાં પોટેશિયમ આયનો $(K^+)$ ના સક્રિય શોષણ દ્વારા થાય છે.
વિદ્યુતીય તટસ્થતા જાળવવા માટે,$K^+$ આયનોના શોષણની સાથે ક્લોરાઈડ આયનો $(Cl^-)$ નું શોષણ થાય છે.
વધુમાં,સ્ટાર્ચનું રૂપાંતર મેલિક એસિડમાં થાય છે,જે હાઇડ્રોજન આયનો $(H^+)$ અને મેલેટ આયનોમાં વિયોજિત થાય છે.
આ દ્રાવ્યો (મેલેટ,$K^+$,અને $Cl^-$) રસધાનીઓમાં એકત્રિત થવાથી રક્ષક કોષોનું જલક્ષમતા ઘટે છે,જેના પરિણામે આસૃતિ દ્વારા પાણી અંદર પ્રવેશે છે અને વાયુરંધ્રો ખુલે છે.

(C) વાયુરંધ્રો ખુલવાની પ્રક્રિયા મુખ્યત્વે સક્રિય $K^+$ વહન સિદ્ધાંત દ્વારા સમજાવવામાં આવે છે. વાયુરંધ્રો ખુલવાની ઘટનાઓનો સાચો ક્રમ નીચે મુજબ છે:
$1$. $III.$ રક્ષક કોષોમાં પોટેશિયમ આયન $(K^+)$ નું સ્તર વધવું: દિવસ દરમિયાન,$K^+$ આયનો સક્રિય રીતે રક્ષક કોષોમાં દાખલ થાય છે.
$2$. $I.$ રક્ષક કોષોના આસૃતિ ક્ષમતામાં ઘટાડો: $K^+$ આયનોના સંચયને કારણે દ્રાવ્યની સાંદ્રતા વધે છે,જેનાથી રક્ષક કોષોનું આસૃતિ ક્ષમતા ઘટે છે.
$3$. $IV.$ રક્ષક કોષો પાસપાસેના અધિ સ્તરના કોષોમાંથી પાણીનું શોષણ કરે છે: નીચા આસૃતિ ક્ષમતાને કારણે,અંતઃઆસૃતિ (endosmosis) દ્વારા પાણી રક્ષક કોષોમાં પ્રવેશે છે.
$4$. $VI.$ રક્ષક કોષો ફૂલે છે અને તેમની વચ્ચે છિદ્ર બનાવે છે: પાણીના પ્રવેશને કારણે આશૂનદાબ (turgor pressure) વધે છે,જેનાથી રક્ષક કોષો ફૂલે છે અને વાયુરંધ્રો ખુલે છે.
તેથી,સાચો ક્રમ $III, I, IV, VI$ છે.

(B) વિધાન $I$ સાચું છે: $PMA$ (ફિનાઈલમર્ક્યુરિક એસિટેટ) અને ઓછી સ્નિગ્ધતા ધરાવતું સિલિકોન ઓઈલ એન્ટિટ્રાન્સપિરન્ટ તરીકે કાર્ય કરે છે.
વિધાન $II$ સાચું છે: $BAP$ (બેન્ઝાઈલ એમિનો પ્યુરિન),$NAA$ (નેપ્થલીન એસિટિક એસિડ) અને કોબાલ્ટ ક્લોરાઈડ એન્ટિટ્રાન્સપિરન્ટ તરીકે જાણીતા છે.
વિધાન $III$ સાચું છે: એબ્સિસિક એસિડ $(ABA)$ વાયુરંધ્રને બંધ કરવા માટે પ્રેરે છે.
વિધાન $IV$ ખોટું છે: રક્ષક કોષોમાં સ્ટાર્ચનું રૂપાંતર શર્કરા (ગ્લુકોઝ) અથવા કાર્બનિક એસિડમાં થાય છે,સીધું $PEP$ આયનોમાં નહીં.
વિધાન $V$ ખોટું છે: પોટોમીટર એ સિદ્ધાંત પર કામ કરે છે કે વનસ્પતિ દ્વારા શોષાયેલ પાણીનું પ્રમાણ એ બાષ્પોત્સર્જન પામેલા પાણીના પ્રમાણ જેટલું હોય છે.
વિધાન $VI$ ખોટું છે: બાષ્પોત્સર્જનનો દર સાપેક્ષ ભેજ સાથે વ્યસ્ત પ્રમાણમાં હોય છે. વધુ ભેજ બાષ્પોત્સર્જનના દરને ઘટાડે છે.

(B) જલરંધ્રો એ પર્ણના શિરાઓના અંત ભાગમાં જોવા મળતા વિશિષ્ટ છિદ્રો છે. તે વનસ્પતિના આંતરિક ભાગમાંથી પાણીને પ્રવાહી સ્વરૂપે બહાર કાઢવામાં મદદ કરે છે,જેને $Guttation$ (બિંદુસ્વેદન) તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.

(D) જ્યારે વાયુરંધ્રો ખુલ્લા હોય છે,ત્યારે તે ઘણી દેહધાર્મિક પ્રક્રિયાઓને સરળ બનાવે છે:
$1$. વાયુઓનું વિનિમય: પ્રકાશસંશ્લેષણ દરમિયાન $O_2$ મુક્ત થાય છે અને $CO_2$ લેવામાં આવે છે.
$2$. પાણીનું બાષ્પીભવન: આ પ્રક્રિયા,જેને બાષ્પોત્સર્જન (Transpiration) કહેવામાં આવે છે,તે પાંદડાની સપાટી પરથી પાણીની વરાળને બહાર નીકળવા દે છે.
$3$. કાર્બન ડાયોક્સાઇડનું શોષણ: $CO_2$ વાયુરંધ્રો દ્વારા પાંદડામાં પ્રવેશ કરે છે જેનો ઉપયોગ કેલ્વિન ચક્રમાં થાય છે.
તેથી,આપેલા તમામ વિકલ્પો સાચા છે.

(A) બાષ્પોત્સર્જન એ વનસ્પતિના હવાઈ ભાગોમાંથી પાણી ગુમાવવાની પ્રક્રિયા છે.
$A$. સૂર્યપ્રકાશ: તાપમાનમાં વધારો કરે છે અને વાયુરંધ્ર (stomata) ખોલવા માટે પ્રેરે છે,જેનાથી બાષ્પોત્સર્જન વધે છે.
$B$. અંધારું: વાયુરંધ્ર બંધ થવાનું કારણ બને છે,જેથી બાષ્પોત્સર્જન ઘટે છે.
$C$. વધારે ભેજ: પર્ણની અંદર અને વાતાવરણ વચ્ચેના પાણીના પોટેન્શિયલના તફાવતને ઘટાડે છે,જેનાથી બાષ્પોત્સર્જન ઘટે છે.
$D$. તેજ પવન: પવન બાઉન્ડ્રી લેયરને દૂર કરીને બાષ્પોત્સર્જન વધારી શકે છે,પરંતુ સૂર્યપ્રકાશ એ મુખ્ય પરિબળ છે જે વાયુરંધ્રને ખોલીને બાષ્પોત્સર્જનને સીધી રીતે અસર કરે છે.

(B) વાયુરંધ્રોના રક્ષક કોષોમાં સેલ્યુલોઝના સૂક્ષ્મતંતુઓ આયામને બદલે ત્રિજ્યાવર્તી રીતે ગોઠવાયેલા હોય છે. આ વિશિષ્ટ ત્રિજ્યાવર્તી ગોઠવણી ખૂબ જ મહત્વપૂર્ણ છે કારણ કે તે રક્ષક કોષોને જ્યારે આશૂન (turgid) બને છે ત્યારે પહોળાઈ કરતા લંબાઈમાં વધુ વિસ્તરવા દે છે,જે અંદરની દીવાલોને ખેંચીને વાયુરંધ્રના છિદ્રને ખોલે છે.

(C) લેવિટના પોટેશિયમ પંપ સિદ્ધાંત મુજબ:
- દિવસ દરમિયાન,રક્ષક કોષોમાં સ્ટાર્ચનું $PEP$ (ફોસ્ફોઈનોલપાયરુવેટ) માં અપૂર્ણ ઓક્સિડેશન થાય છે.
- ત્યારબાદ $PEP$ મેલિક એસિડમાં રૂપાંતરિત થાય છે,જે રક્ષક કોષોની અંદર મેલેટ આયનો અને પ્રોટોન્સ $(H^+)$ માં વિભાજિત થાય છે.
- પ્રોટોન્સ $(H^+)$ ને સક્રિય રીતે રક્ષક કોષોમાંથી બહાર સહાયક કોષોમાં પંપ કરવામાં આવે છે,જ્યારે $K^+$ આયનો રક્ષક કોષોમાં પ્રવેશ કરે છે.
- પોટેશિયમ મેલેટનો સંગ્રહ રક્ષક કોષોના આસૃતિદાબ $(OP)$ માં વધારો કરે છે,જેના પરિણામે પાણીનો પ્રવેશ થાય છે અને વાયુરંધ્ર ખુલે છે.

(D) - સૂકા વાતાવરણમાં,સાપેક્ષ ભેજ ઓછો હોય છે,જે પર્ણની અંદર અને વાતાવરણ વચ્ચે જલક્ષમતાનો તફાવત વધારે છે,જેનાથી બાષ્પોત્સર્જનનો દર વધે છે.
- ધીમી લહેરખી પર્ણની સપાટીની આસપાસની ભેજવાળી હવાને દૂર કરે છે અને તેની જગ્યાએ સૂકી હવા લાવે છે,જે બાષ્પોત્સર્જનના દરને પ્રોત્સાહન આપે છે.
- $ABA$ (એબ્સિસિક એસિડ) વાયુરંધ્રોને બંધ કરીને બાષ્પોત્સર્જનને અવરોધે છે; તેથી તેને સ્ટ્રેસ હોર્મોન તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.
- જમીનના પાણીમાં ક્ષારનું ઊંચું પ્રમાણ જમીનની જલક્ષમતાને ઘટાડે છે,જેનાથી વનસ્પતિ માટે પાણીનું શોષણ કરવું મુશ્કેલ બને છે,પરિણામે બાષ્પોત્સર્જનનો દર ઘટે છે.

(B) બાષ્પોત્સર્જન એ વનસ્પતિમાંથી પાણીનું વરાળ સ્વરૂપે બહાર નીકળવાની પ્રક્રિયા છે.
તે એવી પરિસ્થિતિઓમાં સૌથી ઝડપી હોય છે જે બાષ્પીભવનને અનુકૂળ હોય છે.
ઊંચું તાપમાન પાણીના અણુઓની ગતિ-ઊર્જામાં વધારો કરે છે,જેનાથી તે વાતાવરણમાં સરળતાથી ભળી શકે છે.
ઓછી ભેજવાળી હવા પર્ણની અંદર અને બહારની હવા વચ્ચે જલક્ષમતાનો મોટો તફાવત ઊભો કરે છે,જે પ્રસરણને ઝડપી બનાવે છે.
આશૂન રક્ષક કોષો વાયુરંધ્રોને ખુલ્લા રાખે છે,જેથી પાણીની વરાળ બહાર નીકળી શકે.
ભેજવાળી જમીન વનસ્પતિને પાણીનો પૂરતો પુરવઠો પૂરો પાડે છે જેથી આ પ્રક્રિયા સતત ચાલુ રહી શકે.

(C) સાચો જવાબ $C$ છે. વાયુરંધ્રો ખુલવાની પ્રક્રિયા (પ્રકાશ-સક્રિય) દરમિયાન નીચે મુજબની ઘટનાઓ બને છે:
$1$. મેલિક એસિડનું મેલેટ આયનો અને $H^+$ આયનોમાં વિયોજન થવાને કારણે રક્ષક કોષોના $pH$ માં વધારો થાય છે.
$2$. રક્ષક કોષોમાં રહેલા સ્ટાર્ચનું જળવિભાજન થઈને ફોસ્ફોઈનોલપાયરુવેટ $(PEP)$ બને છે.
$3$. મેલિક એસિડનું રક્ષક કોષોમાં વિયોજન થાય છે.
$4$. આ પ્રક્રિયાઓના પરિણામે,રક્ષક કોષોની આસૃતિ ક્ષમતા ઘટે છે,જેના કારણે પાણી આસૃતિ દ્વારા સહાયક કોષોમાંથી રક્ષક કોષોમાં પ્રવેશે છે. આનાથી રક્ષક કોષોનું આશૂનદાબ $(TP)$ વધે છે,સહાયક કોષોનું નહીં,જેના પરિણામે વાયુરંધ્રો ખુલે છે.
તેથી,સહાયક કોષોના $TP$ માં વધારો થતો નથી; તેના બદલે,તેમનું $TP$ ઘટે છે કારણ કે તેઓ રક્ષક કોષોને પાણી આપે છે.

(A) વાયુરંધ્રોના રક્ષક કોષોમાં,સેલ્યુલોઝ સૂક્ષ્મતંતુઓ લંબાઈની દિશામાં (longitudinally) ગોઠવાયેલા હોવાને બદલે ત્રિજ્યાવર્તી (radially) રીતે ગોઠવાયેલા હોય છે. આ ત્રિજ્યાવર્તી ગોઠવણી વાયુરંધ્રોના ખુલવા અને બંધ થવાની ક્રિયાવિધિ માટે ખૂબ જ મહત્વપૂર્ણ છે. તેથી,તેઓ લંબાઈની દિશામાં ગોઠવાયેલા છે તેવું વિધાન ખોટું છે.

(A) વાયુરંધ્ર ખુલવાની પ્રક્રિયા દરમિયાન,પોટેશિયમ આયનો $(K^+)$ રક્ષક કોષોમાં એકઠા થાય છે,જે તેમનું જલક્ષમતા મૂલ્ય ઘટાડે છે. પરિણામે,આસૃતિ દ્વારા સહાયક કોષોમાંથી પાણી રક્ષક કોષોમાં પ્રવેશે છે. પાણીના આ પ્રવેશને કારણે રક્ષક કોષોનો આશૂનદાબ $(TP)$ વધે છે,જેનાથી તે ફૂલે છે અને વાયુરંધ્ર ખુલે છે. તેની સામે,સહાયક કોષોમાંથી પાણી બહાર જવાથી તેમનો $TP$ ઘટે છે. તેથી,વિધાન અને કારણ બંને સાચા છે અને કારણ એ વિધાનની સાચી સમજૂતી આપે છે.

(C) વિધાન સાચું છે કારણ કે મૂળ દ્વારા પાણી સતત શોષાય છે અને બાષ્પોત્સર્જન દ્વારા ગુમાવાય છે,જે વનસ્પતિમાં તેની હાજરીને ક્ષણિક બનાવે છે.
કારણ ખોટું છે કારણ કે પાંદડા સુધી પહોંચતા પાણીના $1\%$ થી ઓછા ભાગનો ઉપયોગ પ્રકાશસંશ્લેષણ અને વનસ્પતિ વૃદ્ધિમાં થાય છે,$1\%$ થી વધુ નહીં.
તેથી,સાચો વિકલ્પ $C$ છે.

(B) લેવિટ $(1974)$ દ્વારા પ્રસ્તાવિત પ્રોટોન ટ્રાન્સપોર્ટ થિયરી મુજબ,વાયુરંધ્રોનું નિયમન (એટલે કે ખુલવું અને બંધ થવું) રક્ષક કોષોમાં પોટેશિયમ આયનો $(K^+)$ ના પ્રવેશ અને બહાર નીકળવા પર આધાર રાખે છે.
દિવસ દરમિયાન,રક્ષક કોષોમાં સ્ટાર્ચનું રૂપાંતર મેલિક એસિડમાં થાય છે,જે મેલેટ આયનો અને પ્રોટોન $(H^+)$ માં વિભાજિત થાય છે.
પ્રોટોનને રક્ષક કોષોમાંથી બહાર પમ્પ કરવામાં આવે છે અને તેના બદલામાં,આસપાસના સહાયક કોષોમાંથી પોટેશિયમ આયનો $(K^+)$ લેવામાં આવે છે.
આ $K^+$ આયનોનો સંગ્રહ રક્ષક કોષોના જલક્ષમતા (water potential) માં ઘટાડો કરે છે,જેના પરિણામે પાણી અંદર આવે છે અને વાયુરંધ્રો ખુલે છે.

(N/A) વાયુરંધ્રો એ પર્ણની અધિસ્તરમાં જોવા મળતી રચનાઓ છે. તે વાયુરંધ્ર છિદ્ર,રક્ષક કોષો અને તેની આસપાસના સહાયક કોષોની બનેલી હોય છે.
$1$. દ્વિદળી વાયુરંધ્રો: તેમાં વાલના આકારના અથવા મૂત્રપિંડ આકારના રક્ષક કોષો હોય છે. રક્ષક કોષોમાં હરિતકણ હોય છે અને તે વાયુરંધ્રના ખુલવા અને બંધ થવાની પ્રક્રિયાનું નિયમન કરે છે.
$2$. એકદળી વાયુરંધ્રો: તેમાં ડમ્બેલ (dumb-bell) આકારના રક્ષક કોષો હોય છે. આ રક્ષક કોષોની બહારની દીવાલ પાતળી હોય છે,જ્યારે અંદરની દીવાલ જાડી હોય છે.
બંને પ્રકારના વાયુરંધ્રોના વિગતવાર નામનિર્દેશન માટે આપેલી આકૃતિ જુઓ.

(D) બિંદુસ્વેદન અને બાષ્પોત્સર્જન વચ્ચેના તફાવત નીચે મુજબ છે:
$1$. વ્યાખ્યા: બિંદુસ્વેદન એટલે પર્ણની કિનારીઓ પર આવેલા વિશિષ્ટ છિદ્રો જેને જલછિદ્રો (Hydathodes) કહે છે,તેના દ્વારા પ્રવાહી સ્વરૂપે પાણીનો વ્યય. બાષ્પોત્સર્જન એટલે વનસ્પતિના હવાઈ ભાગોમાંથી,મુખ્યત્વે વાયુરંધ્રો દ્વારા પાણીનો બાષ્પ સ્વરૂપે વ્યય.
$2$. પાણીની અવસ્થા: બિંદુસ્વેદનમાં પાણી પ્રવાહી સ્વરૂપે ગુમાવાય છે. બાષ્પોત્સર્જનમાં પાણી બાષ્પ (વરાળ) સ્વરૂપે ગુમાવાય છે.
$3$. વ્યયનું સ્થાન: બિંદુસ્વેદન જલછિદ્રો દ્વારા થાય છે. બાષ્પોત્સર્જન મુખ્યત્વે વાયુરંધ્રો દ્વારા અને થોડા અંશે ક્યુટિકલ અને વાયુછિદ્રો દ્વારા થાય છે.
$4$. સમય: બિંદુસ્વેદન સામાન્ય રીતે રાત્રે અથવા વહેલી સવારે થાય છે જ્યારે મૂળદાબ (Root pressure) ઊંચું હોય અને બાષ્પોત્સર્જન ઓછું હોય. બાષ્પોત્સર્જન મુખ્યત્વે દિવસ દરમિયાન થાય છે જ્યારે વાયુરંધ્રો ખુલ્લા હોય છે.
$5$. દ્રાવ્ય પદાર્થો: બિંદુસ્વેદન દરમિયાન ગુમાવાયેલા પ્રવાહીમાં વિવિધ ઓગળેલા ક્ષારો અને કાર્બનિક પદાર્થો હોય છે. બાષ્પોત્સર્જન દરમિયાન ગુમાવાયેલી પાણીની વરાળ શુદ્ધ પાણી હોય છે.

(N/A) બાષ્પોત્સર્જનને 'અનિવાર્ય અનિષ્ટ' માનવામાં આવે છે કારણ કે તે એક એવી પ્રક્રિયા છે જે વનસ્પતિ માટે ફાયદાકારક અને નુકસાનકારક બંને છે.
$1$. અનિવાર્યતા: તે જમીનમાંથી પાણી અને ખનિજોના શોષણ અને પર્ણો સુધીના ઉર્ધ્વગમન (બાષ્પોત્સર્જન ખેંચાણ) માટે આવશ્યક છે. તે પર્ણની સપાટીને ઠંડી રાખવામાં અને કોષોની આસૃતિદાબ (turgidity) જાળવવામાં મદદ કરે છે.
$2$. અનિષ્ટ: આ પ્રક્રિયામાં પાણીનો મોટો વ્યય થાય છે. જો બાષ્પોત્સર્જનનો દર મૂળ દ્વારા પાણીના શોષણના દર કરતા વધી જાય,તો વનસ્પતિમાં પાણીની અછત સર્જાય છે,જેના કારણે છોડ કરમાઈ જાય છે,દેહધાર્મિક નુકસાન થાય છે અને અંતે વનસ્પતિ મૃત્યુ પામી શકે છે.

(B) $\Rightarrow$ જ્યારે બાષ્પીભવન ઓછું હોય અને વધારાનું પાણી ઘાસના પાંદડા અને ઘણી શાકીય વનસ્પતિઓના પર્ણોની ટોચ પાસે આવેલી શિરાઓના વિશિષ્ટ છિદ્રોની આસપાસ ટીપાં સ્વરૂપે એકઠું થાય છે,ત્યારે પાણીના આ પ્રવાહી સ્વરૂપે થતા નુકસાનને બિંદુસ્વેદન (Guttation) કહેવામાં આવે છે.
$\Rightarrow$ બિંદુસ્વેદન ઊંચા મૂળદાબ (Root pressure) ને કારણે થાય છે,જે પાણીને જલપર્ણરંધ્ર (Hydathodes) નામના વિશિષ્ટ છિદ્રો દ્વારા બહાર ધકેલે છે.
$\Rightarrow$ મૂળદાબ પાણીના વહનની સમગ્ર પ્રક્રિયામાં વધુમાં વધુ માત્ર એક સામાન્ય ધક્કો પૂરો પાડી શકે છે.